Rijden op de Faeröer: wegen, tunnels & waar niemand je voor waarschuwt
We reden over elk eiland, betaalden de tunneltol en ontdekten op de harde manier welke wegen lef vragen — een echte gids over rijden door de tunnels en over de bergpassen van de Faeröer, van een stel dat de hele rondrit deed.

We reden acht dagen lang over de Faeröer, begin mei — alle 18 bewoonde eilanden, elke tunnel, elke bergpas die open was. Voordat we uit Rovaniemi vertrokken, hadden we een dozijn blogposts over rijden daar gelezen. Geen enkele noemde het ding dat ons echt overviel: de tunnels op de Faeröer zijn een van de vreemdste wegen waar we ooit hebben gereden. Eenbaans, uitgehakt in rauw basalt en verlicht door oranje natriumlampen die alles de kleur van een storm op zee geven. De eerste keer dat we Vágatunnilin binnenreden, dachten we echt dat de weg afgesloten was — het leek meer op een mijnschacht dan op een openbare weg.
Dit is de gids die wij graag vooraf hadden gelezen. Hij behandelt de soorten wegen, het tunnelnetwerk, de kosten, rotondes midden in een berg en de paar passen waar we het stuur net wat steviger vastpakten dan normaal. Niets hiervan is bedoeld om je bang te maken — dit zijn gewone wegen voor iedereen die hier woont. Ze voelen alleen heel anders aan als je er voor het eerst rijdt.
Autorijden op de Faeröer is veilig, maar echt anders: veel wegen zijn eenbaans met uitwijkstroken, de belangrijkste tunnels vragen tol (te betalen met pinpas bij een tolhuisje of online), en twee tunnels hebben een onderzeese rotonde die je de eerste keer zeker in de war brengt. Boek een auto met goede bodemvrijheid, download de app van de Faeroese wegenautoriteit en ga er nooit van uit dat een weg op een toeristenkaart breed genoeg is voor twee voertuigen naast elkaar.
Hoe de wegen op de Faeröer echt zijn
Vanuit Finland zijn we lange rechte wegen door dennenbos gewend. De Faeröer zijn bijna in alles het tegenovergestelde. Wegen volgen hier de kustlijn, klimmen steil over grazige hellingen en verdwijnen in de rots. Het wegennet is samen zo’n 500 km — klein naar alle maatstaven — maar de variatie binnen die 500 km is enorm.
Wegbreedte en uitwijkcultuur
De meeste verbindingen tussen de eilanden zijn bruggen of tunnels; op de eilanden zelf lopen de wegen uiteen van comfortabel tweebaans asfalt tot echte eenbaanspaden die nauwelijks breder zijn dan een grote SUV. Op de eenbaansstukken zie je elke 200–400 meter een uitwijkstrook en volgen bestuurders een ongeschreven regel: wie het dichtst bij de volgende uitwijkstrook is, wijkt uit. Locals doen dat instinctief en op snelheid. Onze eerste dag weken wij veel te vroeg en veel te vaak uit, en de locals achter ons hadden daar alle geduld mee.
De maximumsnelheid is meestal 50 km/u in dorpen en 80 km/u op open weg — maar op veel bergstukken ligt de realistische veilige snelheid op 40–50, wat het bord ook zegt.
Bergpassen en grindstukken
Meerdere oudere wegen over bergzadels zijn nog steeds grind of slijtlaag. De weg van Eiði naar Gjógv klimt bijvoorbeeld steil en versmalt tot één rijstrook met een los wegdek bovenaan. Een kleine huurauto redt dat makkelijk; een auto met weinig bodemvrijheid schraapt over de diepe sporen van tractorverkeer. Wij reden met een middelgrote SUV en hadden geen enkel probleem, maar we ontmoetten een stel in een compacte stadsauto dat bovenaan was omgekeerd in plaats van de afdaling te wagen.
- De meeste verharde hoofdwegen: volledig asfalt, tweebaans, makkelijk rijden.
- Secundaire bergwegen: eenbaans asfalt of slijtlaag, uitwijkstroken, af en toe een los wegdek.
- Oude passen (bijv. Eiðisskarð, de aanloop naar Funningsfjørður): smal, grindstukken, steil — prima met een gewone auto, maar je moet zelfvertrouwen hebben.
- F-wegen (hooglandpaden): die staan op sommige kaarten, maar zijn over het algemeen niet toegankelijk voor huurauto’s — check je huurovereenkomst uitdrukkelijk.
Het tunnelnetwerk uitgelegd
Het grootste technische verhaal van de Faeröer van de afgelopen dertig jaar zijn de tunnels. Daarvoor waren veel eilanden alleen per veerboot bereikbaar. Nu kun je van Tórshavn naar Klaksvík, naar Viðareiði en naar de luchthaven van Vágar rijden zonder de zee aan te raken. Het tunnelnetwerk maakt een roadtrip echt praktisch.
Onderzeese tunnels en hun eigenaardigheden
Meerdere tunnels duiken onder de zeebodem door om eilanden te verbinden. Dat betekent dat ze steil naar beneden gaan, een laagste punt onder de oceaan bereiken en dan weer omhoog klimmen. Binnenin kan dat desoriënterend aanvoelen — lang, oranje verlicht en heel luid. Twee ervan — Norðoyatunnilin (die de Noordelijke Eilanden met Eysturoy verbindt) en Eysturoyartunnilin (die Eysturoy met Streymoy verbindt) — hebben een rotonde in de tunnel, uitgehouwen in een verbrede ruimte in de rots. Je kiest je afslag 80 meter onder de Atlantische Oceaan. We hadden erover gelezen en vonden het nog steeds surrealistisch.
Zo neem je een tunnelrotonde
- Let op het blauwe rotondebord in de tunnel — het verschijnt met afstandsmarkeringen, net als op een gewone weg.
- Rem af tot ongeveer 30 km/u als je de verbrede ruimte nadert — de akoestiek verandert merkbaar en het kan voelen alsof de weg ophoudt.
- Volg de geschilderde rijstrookmarkeringen op de rotonde zelf — ze zijn duidelijk, ook al maakt het oranje licht alles amberkleurig.
- Neem je afslag volgens de bewegwijzering naar je eiland of dorp — de borden zijn in het Faeröers, maar de plaatsnamen zijn herkenbaar als je vooraf een kaart op je telefoon open hebt.
Beide tunnels hebben ook uitwijkhavens voor noodgevallen. Binnen is er geen mobiel bereik, dus bepaal je volgende bestemming voordat je de tunnel in rijdt.
Tunnels op de Faeröer: kosten, betalen & snel overzicht
Niet alle tunnels vragen tol — de gratis zijn met staatsgeld gebouwd en hebben geen tolhuisje. De betaalde worden beheerd door de Landsverk en verdienen hun bouwkosten terug via tol. Hier is elke tunnel die je waarschijnlijk gebruikt, met de tolsituatie van 2026:
- Vágatunnilin (Vágar ↔ Streymoy) — Betaald. ~130 DKK voor een auto, enkele reis. Tolhuisje aan de kant van Streymoy. Pinpas geaccepteerd. Onderzees, eenbaans, ~4,9 km.
- Norðoyatunnilin (Eysturoy ↔ Noordelijke Eilanden) — Betaald. ~100 DKK. Tolhuisje aan de kant van Eysturoy. Pinpas geaccepteerd. Onderzees, eenbaans, ~6,3 km. Met rotonde.
- Eysturoyartunnilin (Streymoy ↔ Eysturoy) — Betaald. ~110 DKK. Elektronische tol — geen tolhuisje, betaal online via landsverk.fo of de Faeroese wegen-app binnen 24 uur na de rit. Onderzees, op sommige stukken tweebaans, ~11,2 km. Met rotonde.
- Kollfjarðartunnilin (Streymoy — rondweg Kollafjørður) — Gratis. Standaard tweebaans, goed verlicht, geen tolhuisje.
- Hvalbatunnilin (Streymoy — zuidelijke toegang) — Gratis. Kort, tweebaans, geen probleem.
- Kirkjubøartunnilin (zuid-Streymoy) — Gratis. Eenbaans, goed bewegwijzerd.
- Sandoyartunnilin (Streymoy ↔ Sandoy — geopend in 2023) — Betaald. ~120 DKK. Elektronische tol, online betalen. Onderzees, tweebaans, ~10,9 km.
- Enniberg-tunnel / Viðareiðistunnilin (Viðoy) — Gratis. Korte tunnel over land, geen tol.
Brieven uit Rovaniemi
Praktische gidsen, eerlijke reisverslagen en af en toe een middernachtzonverhaal — rechtstreeks uit Fins Lapland, zonder algoritme ertussen.
Tips voordat je gaat rijden — wat we graag hadden geweten
- Download de Landsverk-app voordat je landt. Bij de Eysturoyartunnilin en de Sandoyartunnilin staat geen fysiek tolhuisje — je betaalt binnen 24 uur online of via de app. Mis je dat venster, dan volgt er een boete tot bij je thuis.
- Zorg dat je een contactloze kaart of Visa/Mastercard bij de hand hebt. Bij de tolhuisjes kun je niet contant betalen — dit is de Faeröer, niet 1995. Onze Finse bankpas werkte bij elk tolhuisje dat we probeerden.
- Tunnels met één rijstrook werken met tijdschema’s. Vágatunnilin is eenbaans, met in de spits een wisselend verkeersvenster van 15 minuten. Staat het licht bij de ingang op rood, wacht dan — binnen rijdt een golf tegenliggers. Volg niet zomaar de auto voor je in de veronderstelling dat het licht net is omgesprongen; een local kan te laat zijn.
- Bergwegen sluiten snel. Op een heldere ochtend kan een pas om 11 uur al dicht zijn door wind of ijs op de hoge stukken, zelfs in de zomer. Check elke ochtend vegur.fo (de Faeroese website over wegcondities) voordat je vertrekt.
- Koplampen zijn altijd verplicht, onder alle omstandigheden. Dat is Faeroese wet — niet zomaar een suggestie voor mistige dagen.
- Benzinestations zijn er niet overal. Tórshavn, Klaksvík, Sørvágur en de grotere plaatsen hebben stations. De noordelijke eilanden hebben er maar heel weinig. Tank vol in de hoofdstad voordat je naar het noorden rijdt.
Gratis versus betaalde tunnels — is het tolsysteem eerlijk?
De vraag die we het vaakst van andere reizigers hoorden, was of de tunneltol de moeite waard voelde. Ons eerlijke antwoord: ja, met een kanttekening.
- De infrastructuur is echt indrukwekkend. Een tweebaanstunnel van 11 km onder de Atlantische Oceaan uithakken en onderaan een rotonde neerleggen is niet goedkoop. De tol weerspiegelt echte bouwkosten, geen toeristenbelasting.
- Locals betalen hetzelfde. Bij de meeste tunnels is er geen korting voor inwoners (al is daar politiek over gedebatteerd). Het systeem geldt voor iedereen.
- De tunnels met alleen elektronische betaling (Eysturoyartunnilin, Sandoyartunnilin) overvallen bezoekers. Geen tolhuisje betekent geen herinnering om te betalen — het is volledig zelfbediening, en de boete bij niet betalen is stevig (zo’n 600 DKK). Betaal meteen na het verlaten van de tunnel via landsverk.fo.
- Reken op ongeveer 600–800 DKK aan tunneltol voor een complete eilandenrondrit langs alle drie de betaalde onderzeese tunnels, twee keer gereden (heen en terug). Dat is grofweg €80–110 — niet niks, maar het enige alternatief is een tragere, duurdere veerboot.
- De gratis tunnels zijn goed onderhouden. Gratis betekent niet verwaarloosd — de Kollfjarðartunnilin is bijvoorbeeld helder verlicht en overal tweebaans.
Fouten die wij maakten — zodat jij ze niet hoeft te maken
- Vergeten de Eysturoyartunnilin online te betalen. We kwamen bij Runavík uit de tunnel, reden rechtstreeks naar een uitzichtpunt en dachten pas twee dagen later aan de onbetaalde tol, toen we de herinnering van landsverk.fo zagen die we in onze bladwijzers hadden gezet. Betaal binnen 24 uur — zet een wekker op je telefoon zodra je de tunnel uitrijdt.
- De Eiðisskarð-pas rijden bij schemering. De afdaling aan de kant van Gjógv is steil en het losse wegdek is in afnemend licht moeilijker te lezen. Het ging prima, maar de volgende keer doen we het bij volledig daglicht.
- Denken dat een groene weg op Maps een gewone weg was. Google Maps en Apple Maps laten sommige paden als berijdbaar zien die in werkelijkheid tractorpaden zijn. Vergelijk met de kaart van het Faeroese toeristenbureau (visitfaroeislands.com), die de wegkwaliteit eerlijk met kleuren aangeeft.
- Vágatunnilin inrijden bij rood licht. We zagen een auto voor ons naar binnen rijden en volgden instinctief. Die auto wist dat het licht net op groen was gesprongen; wij niet — we hadden geluk dat we in de eerste 200 meter geen tegenliggers tegenkwamen. Wacht op groen, punt uit.
- Pas na het ontbijt wegafsluitingen checken. Op een ochtend ging een bergweg die we wilden rijden om 8 uur dicht door wind. We verloren twee uur aan omrijden. Check vegur.fo de avond ervoor.
- De akoestische belasting van lange tunnels onderschatten. Zes kilometer oranje verlicht eenbaans basalt op 40 km/u is verrassend vermoeiend. Stop in een uitwijkstrook, zet de motor even uit en kom tot rust als je je van slag voelt. Locals vinden er niks aan; first-timers vinden het vaak intenser dan verwacht.
Veelgestelde vragen
Heb je vierwielaandrijving nodig om op de Faeröer te rijden?
Nee. Het overgrote deel van de verharde wegen is prima te doen met een gewone auto met voorwielaandrijving. Bodemvrijheid is belangrijker dan aandrijving — een compacte stadsauto schraapt over sommige grindbergpassen. Een gewone huurhatchback of kleine SUV redt alles wat je op een toeristische rondrit tegenkomt.
Kan ik de tunneltol op de Faeröer met een creditcard betalen?
Ja — alle tolhuisjes met een fysieke slagboom accepteren contactloos Visa en Mastercard. Contant geld nemen ze niet aan. De twee tunnels met elektronische tol (Eysturoyartunnilin en Sandoyartunnilin) hebben helemaal geen tolhuisje: registreer je kenteken en betaal op landsverk.fo of via de Landsverk-app binnen 24 uur na gebruik van de tunnel.
Is er echt een rotonde in een tunnel?
Ja — zelfs twee. De Norðoyatunnilin en de Eysturoyartunnilin hebben allebei een uitgehakte rotondekamer onder de zeebodem, waar de tunnel zich splitst naar verschillende bestemmingen. Ze zijn bewegwijzerd en goed gemarkeerd, maar de eerste keer echt desoriënterend. Rem ruim van tevoren af, volg de rijstrookmarkeringen en vertrouw op de borden.
Wat gebeurt er als je de betaling voor de elektronische tunnel mist?
Landsverk legt je kenteken vast bij de in- en uitgang. Als er binnen 24 uur geen betaling is geregistreerd, krijg je een boete — meestal rond de 600 DKK, gestuurd naar het adres van je verhuurbedrijf. Het verhuurbedrijf belast die dan op je kaart. Betaal op tijd via landsverk.fo om dat te voorkomen.
Wat is de engste weg van de Faeröer?
Eerlijk gezegd is geen enkele objectief gevaarlijk als je verstandig rijdt. De wegen die first-time bezoekers vaak onrustig maken, zijn de Eiðisskarð-pas (steile grindafdaling richting Gjógv) en het smalle kuststuk naar Saksun — eenbaans, met links een steile afgrond en geen vangrail. Rij langzaam, gebruik de uitwijkstroken en het komt helemaal goed.
Kan ik naar alle 18 bewoonde eilanden rijden?
Nog niet helemaal. De meeste eilanden zijn inmiddels met een tunnel of brug verbonden, maar een handjevol (Skúvoy, Stóra Dímun, Mykines) is alleen per veerboot of helikopter bereikbaar. Mykines is het papegaaiduikereiland en de veertocht meer dan waard. Sandoy en Suðuroy zijn per veerboot bereikbaar vanuit Tórshavn; Sandoy heeft sinds 2023 ook een eigen onderzeese tunnel.
Een laatste woord uit Rovaniemi
We hebben op veel plekken gereden — Noorse bergpassen, Finse rendierwegen, IJslandse F-wegen, Amsterdamse ringwegen in de regen. Autorijden op de Faeröer zit in een categorie van zichzelf. Het is niet moeilijk. Het is niet gevaarlijk. Maar het is anders dan overal waar we ooit hebben gereden, en het tunnelnetwerk — oranje verlicht, eenbaans, met onderaan de Atlantische Oceaan een rotonde — verraste ons echt, zelfs na jaren van Noordse roadtrips.
De tol is eerlijk, de wegen zijn goed onderhouden, en als je één keer door de Eysturoyartunnilin bent gereden, wil je meteen nog een keer, alleen om te kunnen zeggen dat je onder de oceaan naar een bergrotonde hebt gereden. Download de app, check elke ochtend vegur.fo en neem een contactloze kaart mee. De Faeröer doen de rest.
Joona & Alla
Een Fins-Oekraïens stel dat in Rovaniemi in Finland woont. Joona werkt in de toeristische marketing van Lapland; Alla is AI-engineer. Samen hebben we 25 landen bezocht en schrijven we eerlijke, lokaal gefundeerde reisverhalen vanuit ons huis op de Poolcirkel.
Lees ons hele verhaal →